Fokelien in Thailand
Vrijdag 29 juni Om een uur of negen moet ik op de luchthaven Schiphol zijn; mijn vliegtuig vertrekt om kwart voor elf. Hoe zal ik me naar Schiphol laten brengen? Met de auto, met de trein of met de Schipholtaxi? Als ik met de auto gebracht word, loop ik de kans om in de spits rondom Amsterdam verstrikt te raken. Als ik met de Schipholtaxi ga, haalt die mij, als inwoonster van Groningen, het eerste op en dan moet ik nog vroeger opstaan dan wanneer ik met de trein ga. Als ik met de trein ga, moet ik mij overgeven aan de huidige onbetrouwbaarheid van de NS en moet ik in Amersfoort overstappen, sjouwen met zware koffers dus. Ik besluit de trein te nemen. Na een bijna doorwaakte nacht, veroorzaakt door enige spanning en door een steeds enthousiaster x93Swingin Groningenx94 op de achtergrond, loopt de wekker om kwart voor vijf af. Als een uurtje later de treintaxi voor mijn huis stopt, keurig op tijd, ben ik net helemaal klaar. Op het station sta ik wat onbeholpen te worstelen met mijn koffers, wat twee aardige heren met het logo van de Edon op hun borst ertoe aanzet, al mijn bagage van mij over te nemen. Exe9n van deze heren blijkt al dertien keer in Thailand geweest te zijn. Zou ik ook zo gek op dat land kunnen worden? Vanuit de trein laat ik nog even het Nederlandse landschap op mij inwerken. Net voorbij Staphorst stapt er gedecideerd een ooievaar door het weiland. Overal staan paarden met veulentjes en alles is mooi, helder groen. Dat zal daar wel anders zijn. In Amersfoort moet ik alleen maar naar de andere kant van het perron. Ik heb geen zin om mijn hulpeloze gezicht op te zetten, dus sjouw ik gexebmancipeerd mijn koffers zelf naar de overkant en de trein in. En dan is het nog maar even tot Schiphol. Alles loopt goed, het is alleen een beetje saai om steeds te moeten wachten. Op Schiphol bijna twee uur, op Frankfurt Airport drie uur. Het geeft me echter wel de gelegenheid rustig om me heen te kijken en praatjes te maken met de meest uiteenlopende typetjes. In Frankfurt stap ik over op een vliegtuig van Thai Air. Als ik door de controle ga voor een nieuwe instapkaart, blijkt mijn ticket niet te kloppen. Op Schiphol heeft een Luft Hansa-juffrouw per ongeluk twee coupons afgescheurd in plaats van xe9xe9n. De Thai Air-dame aarzelt niet lang en neemt dus maar coupon 3 uit mijn ticket, de coupon, waarmee ik op 25 juli terug moet van Bangkok naar Frankfurt. In Bangkok moet ik contact opnemen met het kantoor van Thai Air en dan komt het wel goed. Vreemd genoeg ervaar ik dat ook zo: het komt wel goed. Geen paniekvogel die rondfladdert in mijn buik, ik moet alleen maar een beetje lachen om dat hele gedoe. Blijkbaar krijg ik op dat moment een instapkaart x93royal executive classx94, wat ik niet in de gaten heb. Als ik ben ingestapt, word ik opeens uit de rij gehaald, een andere kant opgeleid, ik moet een trap op en word verbouwereerd op een stoel gezet, waar ik een zee van ruimte heb. Ik krijg een glas champagne aangereikt, allerlei lekkere hapjes, een vochtig, warm doekje om handen en gezicht op te frissen en een grappig toilettasje met allerlei handige dingetjes voor op reis. Ik kan een eigen video uit mijn stoelleuning tevoorschijn toveren en ik heb heel veel beenruimte met een uitschuifbaar voetensteuntje. Ik realiseer me, dat dit niet helemaal normaal is voor een gewoon mens als ik, kijk op mijn instapkaart en zie, dat de Thai Air-dame mij een voorkeursbehandeling heeft gegeven. Een pleister op de wonde, die niet eens zeer deed. Na een uitgebreid diner probeer ik, net als de meeste anderen, te slapen. Daarin word ik behoorlijk gedwarsboomd door een dikke Duitser, die zich tegoed doet aan gigantische hoeveelheden drank, waardoor hij steeds vaker en steeds rumoeriger langs mij heen het toilet op moet zoeken. Ik moet toch in slaap gevallen zijn, want ik ben heel ver weg, als er stevig aan mijn arm geschud wordt. Als ik met moeite mijn ogen open, zie ik dat het mijn buurman is, die aan mij zit te rukken. Alles wxe0s donker, nu is overal het licht weer aan. Mijn tafeltje is uitgeklapt en rechts van mij staat een breed lachende stewardess met een blad met eten. Hoe belachelijk heb ik er uit gezien, zo diep in slaap? Zou ik gesnurkt hebben? Zaterdag 30 juni In Thailand is het 5 uur later dan bij ons. Dus als tegen 7 uur x92s ochtends het vliegtuig landt in Bangkok, is het voor mij eigenlijk nog midden in de nacht. Zo voel ik me ook: redelijk geradbraakt. Tijdens de landing kijk ik verbaasd naar beneden. Is dit Thailand of zijn we per ongeluk teruggevlogen? Rode daken, heel veel water en heel groen gras. In Bangkok moet ik weer anderhalf uur wachten. Ik heb dus alle tijd om op te zoeken bij welke gate ik moet zijn, om me heen te kijken en tot mijn grote voldoening de smoking-room te ontdekken. Na 10 uur vliegen zonder te mogen roken, snak ik naar een sigaret. Ik open de deur en deins onmiddellijk terug voor de blauwe klap in mijn gezicht. In die ruimte van hooguit 3 bij 5 meter zitten zox92n vijftien mensen opeengepakt hun verslaving te bevestigen. Eigenlijk hoef je geen sigaret op te steken om aan je nicotinebehoefte te voldoen. Ik schaam me dat ik erbij hoor, maar wat smaakt die sigaret goed. Het laatste stuk van mijn reis is de vlucht van Bangkok naar Chiangmai, ongeveer 2 uur. Grote drommen mensen worden in bussen gestouwd om naar het vliegtuig vervoerd te worden. Voor de bus doet een meisje in Thai Air-kleding verwoede pogingen om bij iedereen een orchidee op te spelden. Het lukt haar niet, men wil blijkbaar maar xe9xe9n ding: zo snel mogelijk in die benauwde, volle bus komen, die echt niet vertrekt voor er een nieuwe is. Het meisje rent hier en daar een gehaaste passagier achterna en is de wanhoop nabij als de meeste mensen zonder orchidee in de bus stappen. Ik vind de orchidee heel mooi, dus ik zorg dat ik er een krijg. In het vliegtuig merk ik eens te meer, hoe ik de vorige vlucht verwend ben. Nu zit ik op een rij van vijf mensen, ergens middenin. Ik krijg de neiging mijn benen onder me te vouwen, want ik kan ze niet kwijt. Gelukkig maar twee uurtjes. Ik raak in gesprek met de Thaise vrouw die naast mij zit. Ze werkt bij een of ander economisch departement en heeft vaak te maken met beurzen die door Nederlandse instanties aan Thaise studenten toegekend worden. Ze zou graag een keer naar Nederland willen komen, maar zou niet weten hoe ze dat zou moeten betalen. Misschien een keer in verband met haar werk? Nee, dat is alleen weggelegd voor haar baas. Precies op tijd landen we in Chiangmai. En daar staan Dirk en Carlos al op mij te wachten, samen met Jean, een logxe9. Ze herkennen mij meteen dankzij de beschrijving van Hanneke. Ik ben ook moeilijk over het hoofd te zien, met mijn 1.75m voel ik mij op dit moment xe9xe9n van de grootste mensen in Thailand. Hanneke heeft gevraagd of Dirk en Carlos , nu ze toch in Chiangmai zijn, bij Nam Khon Travel langs willen gaan om onze visa voor Laos te regelen. We komen in een piepklein kantoortje, waar twee mensen zitten te werken en waar het benauwd is en onfris ruikt. Voor het eerst slaat de vermoeidheid echt toe. Alles wat er in dat kantoortje gebeurt, gaat langs mij heen. Ik moet mijn pas inleveren en weet later niet meer, dat ik hem daar ingeleverd heb. Dirk en Carlos doen een paar boodschappen en gaan nog even langs de bloemenmarkt. Ik zit ontspannen in de auto, kijk mx92n ogen uit en laat alles over me heen komen, het vreemde land, de andere cultuur. Dirk en Carlos wonen in een prachtig huis in Mae Teng, 45km voorbij Chiangmai. Dirk heeft het huis zelf ontworpen en laten bouwen. Ik heb een eigen guest-house, waar Hanneke, als ze klaar is met haar reis, ook zal logeren. Het enige, wat ik wil als we thuiskomen, is een uitgebreide douche en even slapen. Ik loop de badkamer in en zie een eng beest. Meteen heb ik de neiging het op een lopen te zetten, maar ik begrijp nog net dat als ik dat doe, ik geen rustig moment meer zal hebben omdat ik steeds zal denken en voelen, dat dat beest bij mij in bed kruipt. Ik zet het horraampje open en met klopgeluiden stuur ik de tjiktjak die kant op. Hij begrijpt wat ik bedoel, zet het op een lopen en vlucht door het raampje naar buiten. Die ben ik kwijt! Ik slaap een uurtje en daarna probeer ik met mijn nieuwe videocamera een eerste impressie van dit prachtige huis vast te leggen. Het gaat niet goed, ik zie niets op het LCD-schermpje. Ik gebruik voornamelijk de zoeker, maar dat gaat ook niet lekker, mijn bril zit in de weg. Morgen nog maar eens proberen. Ik krijg een verrukkelijke maaltijd voorgeschoteld. Carlos is werkelijk een meesterkok. Vanmorgen zei hij niet zoveel, was voornamelijk Dirk aan het woord. Nu komt hij een beetje los, is in zx92n element als wij onze waardering over zijn kookkunst uiten en ratelt terug in zijn vertederende taaltje, een mengelmoes van Spaans, Engels en Nederlands, waarmee hij zich op wonderbaarlijke wijze bij iedereen verstaanbaar weet te maken. Na het eten genieten we op xe9xe9n van de vele terrassen van de zonsondergang en een pilsje. De eerste kennismaking wordt wat verdiept en het is duidelijk dat we het goed met elkaar kunnen vinden. Ik stuur een mailtje naar mijn dochter om haar te vertellen, dat ik gezond en tevreden ben en een goede reis heb gehad. Mijn eerste tropendag zit er bijna op. De indrukken van de reis en van al het andere, het nieuwe beginnen heel langzaam een plekje te krijgen. Om half tien gaat iedereen naar bed. Als ik in mijn badkamer kom, zit daar weer zox92n beest, zox92n tjiktjak. Een kleintje deze keer, die van vanmiddag was veel groter. Deze kleine is eigenwijs, niet weg te krijgen. Blijf dan maar zitten! Ik ga slapen! Eenmaal in bed hoor ik natuurlijk allerlei geluiden: heel veel krekels, hele grote denk ik, want ze maken ontzettend veel lawaai, hier en daar een vogelgeluidje en een of ander irritant geluid, dat ik niet kan thuisbrengen. Mijn fantasie gaat met me op de loop: het lijkt net alsof een beest een weg naar binnen probeert te zoeken. Het guest-house heeft aan de voor- en aan de zijkant grote, openslaande deuren. Ik slaap hier met die deuren wagenwijd open, horren ervoor. Dus daar waar ik denk dat dat onbestemde, griezelige geluid vandaan komt, doe ik toch maar de deuren dicht. Vrijdag 6 juli Om 08.20 uur klopt de kleermaakster van Thai Silk aan de deur van onze hotelkamer om mijn mantelpakje en de bloesjes te passen. Het jasje zit een beetje te strak, maar dat is geen probleem, daar doet ze wel even iets aan. Ook zit er een rare, roze weefstreep midden op mijn rug. Wat op mijn rug zit, zie ik natuurlijk niet, maar Hanneke wel!. Die gaat onmiddellijk in discussie: x93Daar moet een nieuw stuk in, dit is echt niet mooi.x94 De mevrouw spartelt nog een beetje tegen: x93x92t Is natuurlijk materiaal, dan krijg je wel eens zulke effecten.x94, maar Hanneke gaat niet akkoord en de mevrouw belooft er een nieuw achterpand in te zetten. We zijn benieuwd of dat ook echt gaat gebeuren x85x85 Na het ontbijt pakken we onze koffers in. De grote blijven in het hotel in Chiangmai, waar we over enkele dagen al weer terugkomen, de kleintjes gaan mee naar Bangkok. Hanneke moet een aantal dingen regelen voor de komende rondreis en ik ga lekker lui bij het zwembad liggen tot ze terug is. Hanneke kent vrij veel mensen in Chiangmai, waaronder Ni en Ket, twee pittige Thaise zussen die tegenover ons hotel een wasserij/fotozaakje hebben. Het is daar altijd een drukte van belang: er lopen allerlei neefjes rond, die daar hun huiswerk komen maken of komen helpen met wassen, strijken, opvouwen; er kruipt een baby over de vloer; oma zit aan tafel tv te kijken en dat alles speelt zich af in xe9xe9n en dezelfde open ruimte. Super Kea is, geloof ik, ook familie van Ni en Ket en verleent hand- en spandiensten. We wilden eigenlijk met de nachttrein naar Bangkok reizen, maar we wisten niet dat het een lang, vrij weekend voor de Thais was en er was dus voor vrijdag, voor zaterdag en voor zondag geen enkel kaartje meer te krijgen. Op aanraden van Super Kea gaan we met een terugkerende bus van S.I.Tours, de organisatie waar Hanneke reizen voor doet, naar Bangkok. Volgens SuperKea vertrekt die bus om 5 uur. Om een uur of half 3 gaan Hanneke en ik nog rustig even wat eten in ons hotel. We hebben net de laatste hap naar binnen als een neefje van Ni en Ket naar binnen komt gevlogen met de mededeling dat de bus al om 4 uur vertrekt. Onze koffers staan bij hun en hij regelt snel een tuk-tuk voor ons. Keurig op tijd komen we bij het hotel aan waar onze bus staat. We maken kennis met onze chauffeur, een man van ongeveer onze leeftijd, die voortdurend zijn T-shirtje omhoog trekt om uitgebreid op z’n buik te krabben, en met de busboy die een goede vriend van Super Kea blijkt te zijn. Er moet nog een lading koffers ingeladen worden en daar gaan we, maar niet voor lang, want na een kwartiertje stoppen we alweer, nog steeds midden in Chiangmai, bij een benzinestation, waar we anderhalf uur wachten op nog een lading koffers, die niet komt. We zijn er niet achter gekomen wat er nu eigenlijk aan de hand was, maar we hebben lekker nog even een heerlijke ijskoffie kunnen drinken. Super Kea verschijnt nog even op zijn brommertje, met vrouw en baby! Tegen zes uur vertrekken we, nu echt. We zitten prachtig, hoog voorin de bus met een vrij uitzicht op de verkeerschaos om ons heen. Buiten de stad is het wat rustiger, maar chaos blijft het. We rijden op een 6-baans weg en je wilt niet geloven wat je daar allemaal ziet: brommertjes, fietsen, tuk-tuks, tractors, het krioelt allemaal door elkaar. Verkeersregels kennen ze niet, er wordt zowel links als rechts ingehaald. Soms komen brommers je via de vluchtstrook in tegenovergestelde richting tegemoet. Je ziet pick-ups met hele families achter in de open laadbak, ook hele kleine kinderen. Als zo’n auto een botsing krijgt, vliegt iedereen eruit en wordt door het achteropkomende verkeer doodgereden; dat gebeurt hier regelmatig. Ik kijk m’n ogen uit, kom weer in een heel ander deel van Thailand. We rijden dwars door de bergen. Vanuit die bergen komen mensen van verschillende bergstammen naar deze drukke doorgaande weg om hun waren aan de man te brengen. Overal zie je de kraampjes of alleen maar simpele tafeltjes met fruit, etenswaren, planten, dieren (soms beschermde soorten) staan. Zie je het al voor je, langs de snelweg Amsterdam-Utrecht allemaal kraampjes, waar auto’s zomaar kunnen stoppen om even iets te kopen …….. Ik voel me als een vorstin daar hoog voorin die bus, terwijl mijn privxe9reisleidster mij allerlei achtergrondinformatie geeft. Super Kea heeft ons verteld dat het meerijden geen enkel probleem was, maar dat we wel moeten rekenen op een warme rit, want als de chauffeur de airco aanzet op zo’n rit met een lege bus, dan moet hij de kosten daarvoor zelf betalen!!! Een ritje van maar 700 km!!! Wij besluiten die kosten op ons te nemen. Het is jammer, dat het hier zo vroeg donker wordt; om 20.00 uur is er, op het verkeer na, al niet veel meer van de omgeving te zien. Om ongeveer 21.00 uur zet de chauffeuir de bus aan de kant bij een Thais wegrestaurantje, waar we echt op z’n Thais gaan eten. Alles is erg scherp, ook dat waarvan de serveerster zegt, dat het niet scherp is. Hanneke, die zich aardig kan redden in het Thais, praat met een andere chauffeur, die bij ons is komen zitten. Hij vertelt, dat hij na aankomst in Bangkok meteen door moet naar een plaats helemaal in het zuiden, 1200 km verder!!! Ik eet niet zoveel, ben toch een beetje wantrouwig en ik heb geen zin in maagkrampen. Wij betalen de hele rekening voor 6 personen: 200 Baht, dat is iets meer dan een tientje!!! Zoals gewoonlijk moet ik natuurlijk nog naar de wc. Er staat een vies hok, een laag goor water op de vloer, smerige hurkpotten met daarnaast een bak met donkerbruin water, waar je met een pannetje water uit moet scheppen om door te spoelen. Op de muren wemelt het van de tjiktjaks. Ik krijg een discussie met Hanneke: " Daar ga ik niet in! Er is een toilet in de bus!" Zij heeft nog nooit gebruik gemaakt van een toilet in een bus en ik vind het belachelijk dat ze daar zo’n prestigekwestie van maakt. Pas als ze me uitlegt dat dat geen gewoon toilet is, waar alles gewoon weggespoeld kan worden, maar eigenlijk een soort bak, die na elk gebruik door de busboy geleegd en schoongemaakt moet worden, begin ik het te begrijpen, raap al mijn moed bijeen en ga het vieze hok in. En eigenlijk valt het mee; de tjiktjaks zijn banger voor mij dan ik voor hun. Weer in de bus proberen we wat te slapen. De busboy is verdwenen, is bij een andere buschauffeur ingestapt. We mogen een sigaretje roken op de stoel van de busboy, naast de chauffeur. Hanneke vertelt me dat een chauffer zo’n 50 gulden per dag verdient en moet je kijken wat een verantwoordelijkheid hij heeft. Als chauffeurs voor een reisgezelschap rijden, mogen ze niet eens in het hotel slapen, maar moeten de nacht doorbrengen in de bus. Als de chauffeur en de busboy niet met elkaar kunnen opschieten, slaapt de busboy in de bagageruimte van de bus. Max Havelaar-toestanden! Ik heb zo’n anderhalf uur geslapen als de bus stopt voor een stoplicht, waar de busboy zich weer bij ons voegt. Hij gaat slapen, helemaal achterin de bus. Hanneke en ik zijn 3 rijen naar achteren gegaan, daar zit een ventilator in het dak, zonder airco is het bloedheet. De chauffeur zet trouwens de airco zo af en toe wel aan, waarschijnlijk om zelf wakker te blijven. Als ik in een bepaalde houding zit, kan ik hem precies in de achteruitkijkspiegel zien. Ik zie verbijsterd, hoe zijn hoofd steeds naar voren zakt, hij zit gewoon hevig te knikkebollen. Dit gaat nooit goed! Ik vertel aan Hanneke wat ik gezien heb, maar die reageert heel laconiek: " We zien wel wat er gebeurt, het komt zoals het komt. Thaise levensfilosofie. Ja hallo! Zij valt weer in slaap, maar zo makkelijk geef ik mij niet over; ik blijf angstvallig de chauffeur in de gaten houden, die even hard blijft knikkebollen. Toch val ik weer in slaap en als ik wakker word, zit gelukkig de busboy naast hem, ik hoor ze praten. Goed zo! Bij een tussenstop zie ik per ongeluk, hoe de chauffeur zichzelf, bijna wanhopig, met een kleddernatte handdoek keihard in z’n gezicht slaat…… Als we in de buurt van Bangkok komen, krijgt de busboy een telefoontje en vertelt ons, dat we nog even langs de " company" moeten. Dat blijkt de buscompany te zijn, niet de reiscompany. Het lijkt alsof hij zegt, dat ze om 6 uur weer een andere groep moeten ophalen. We gaan van de snelweg af en komen in een soort krottenwijk terecht. Rechts en links liggen enorme hopen schroot en vuil, midden op straat liggen groepjes straathonden, die pas vlak voor de wielen van de bus in beweging komen en sloom opzij gaan. Als ze dat niet deden, zou de bus gewoon doorrijden, zo gaat dat hier! Het terrein van de buscompany is ook niet veel meer dan een schroothoop; overal liggen onderdelen, blikken olie, grote containers met benzine staan er open en bloot en de chauffeurs steken er vlak naast gezellig even een sigaretje aan. Tussen al die rotzooi staan veertien luxe touringbussen. De busboy heeft ergens een gammel keukentrapje vandaan getoverd en staat als een bezetene de ramen van onze bus te lappen. We stappen weer in en zijn om 5 uur bij ons hotel, waar chauffeur en busboy alle koffers uit Chiangmai uitladen en wij inchecken. We slapen tot ‘s middags twee uur. Zondag 8 juli Het begint meteen al goed: een voorbode van hoe de verdere dag zal verlopen? Ik ga alleen ontbijten, Hanneke voelt zich nog steeds niet goed en ik beloof voor haar een kopje koffie en wat fruit mee te nemen. In de eerste plaats is er al niet veel aan om in je eentje in zo’n volle hotelzaal te zitten. Vervolgens heb ik tot drie keer toe het personeel geprobeerd duidelijk te maken, wat ik wil. Vriendelijk lachend en ja-knikkend laten ze blijken er geen snars van te begrijpen. Dat voelt echt als een muur waar je tegenaan loopt. Na het ontbijt m’n probleem voorgelegd aan de receptie, daar spreekt men tenminste voldoende Engels, en dan is het zo geregeld. Tegen 10 uur vertrek ik. Eerst naar het station, dat in de buurt van het hotel is en waar een internetcafxe9 zou zijn. Alleen het oversteken hier is al een overlevingstocht op zichzelf. Op het station kijk ik overal rond, zie van alles maar geen internetcafxe9. Dan eerst maar verder, komt later wel. Met de plattegrond in m’n hand loop ik de stad in, direct al de verkeerde kant op! Ik ben op zoek naar de Gouden Boeddha die hier in de buurt moet zijn, vraag hier en daar wat mensen, terwijl ik aanwijs op de plattegrond waar ik heen wil en word steeds een andere kant op gestuurd. Ik ben nog geen half uur onderweg en ik loop al te zweten als een otter. Ik raak in gesprek met een byzonder aardige man, keurig in het pak en goed Engels sprekend, een ware gentleman! Hij vertelt me dat de Boeddha deze zondag pas weer na 13.00 uur te bezichtigen is. Op mijn programma staat ook het Royal Palace en eventueel een boottocht door de Klongs. Hij wijst me op mijn plattegrond aan waar ik op een boot kan stappen voor een prachtige boottocht van 2 uur die eindigt bij het paleis. Dit was precies wat ik wilde! En als hij terloops de prijs noemt, dringt dat nauwelijks tot mij door. Hij regelt een tuk-tuk voor mij en ik stap in, hij blijft achter. Aardige mensen toch, die Thai! Ik kom in de meest ongure achterafstraatjes terecht, waar ik op een gegeven moment uit moet stappen en via een oud schuurtje en een gammele loopplank op "mijn" boot beland, een oude, voor wel 10 mensen geschikte motorboot, helemaal voor mij alleen. Dat had ik niet verwacht. Ik vind het best spannend en zelfs een beetje decadent, maar ook wel een beetje jammer dat er geen anderen aan boord zijn om mee te kletsen; met de chauffeur kan ik hooguit in wat gebarentaal communiceren. Ik vind het heerlijk op het water, het waait lekker en dat brengt mij de nodige verkoeling, zodat mijn kleren weer opdrogen en ik me goed voel. Ik geniet van het uitzicht en maak veel foto’s. In de Klongs neemt de chauffeur opeens gas terug en er verschijnt een kleinere boot langszij met een vrouw erin die mij allerlei waren probeert te verkopen. Ik wimpel alles af, maar als ze mij een kist laat zien waarin flesjes cola en bier in ijs liggen, ga ik overstag; ik had al zitten denken hoe stom het was dat ik geen flesje water bij me had, twee uur aan boord. Dus ik koop een flesje cola, maar daar kom ik niet mee weg; er moet en zal een flesje bier voor de chauffeur bij! Mijn sociale gevoel speelt me parten, ik koop een dicht flesje bier voor de chauffeur, wat dicht moet blijven; ik heb geen zin in een dronken chauffeur! Op dit moment begin ik wat argwaan te krijgen. Eindelijk begin ik me af te vragen, wat ik eigenlijk voor dit tochtje betaald heb en ik reken uit, dat dat zo’n 70 gulden is, niet echt een Thaise prijs! Ik voel me behoorlijk onbehaaglijk, maar ik besluit te blijven genieten, want wat ik zie langs de waterkant is echt ongelooflijk. Totdat de chauffeur weer stopt, nu bij een "snake-farm" . Ik probeer hem duidelijk te maken, dat ik hier helemaal niet heen wil, dat ik helemaal geen behoefte heb aan die enge glibbers, maar mijn protest is aan dovemansoren gericht; vriendelijk lachend (net als het personeel vanochtend bij het ontbijt) neemt hij me bij mijn arm mee naar de kassa, waar ik balend twee toegangskaartjes betaal, xe9xe9n voor hem en xe9xe9n voor mij. Ze spelen allemaal onder xe9xe9n hoedje, de gentleman in de stad; de bootchauffeur; de vrouw die mij cola en bier verkocht; de juffrouw aan de kassa hier; het voelt als een complot en je voelt je volkomen machteloos. Als je protesteert, kijken ze wezenloos glimlachend een andere kant op en gaan vervolgens verder met je te vertellen hoeveel je moet betalen. Bovendien ben je je uiterst bewust van je kwetsbare positie: als hij me daar laat staan, zou ik niet weten, hoe ik terug moet komen …………. Van de rest van de boottocht geniet ik niet meer zo en als de chauffeur me bij het paleis uit laat stappen, is hij ontevreden met de fooi die ik hem (ondanks alles) nog geef en raast zonder te groeten weg. Ik ben in ieder geval veilig aan wal! Het is pas half 1, het paleis is gesloten en er wordt mij verteld dat het pas om 3 uur weer open gaat. Ik vind een heel leuk marktje, waar ik al zoekend naar een internetcafxe9 terecht kom in smalle, ongelooflijk stinkende zijstraatjes, waar ik geen enkele toerist meer zie. Toch maar gauw weer terug naar dat marktje. Ik vind een piepklein internetcafeetje met 4 computers en, gelukkig, airco, waar aan de computers naast mij een vader met zijn dochtertje van een jaar of 8 knetterende, toeterende en bellende spelletjes zitten te spelen. Het dochtertje wint steeds, wat schel gelach en geschreeuw aan het al aanwezige lawaai toevoegt. Lekker rustig kan ik daar dus het verslag over onze busreis intypen. Daar ben ik even mee bezig en dan ga ik de hitte weer in, kijken of ik nu het paleis kan bezichtigen …………….. Het paleis blijft de rest van de dag gesloten! Ik koop 2 appels en besluit terug te gaan naar het hotel, ik heb het eigenlijk wel gehad. Ik spreek een tuk-tukchauffeur aan, die aanbiedt om mij voor 50 Baht ook nog langs de Gouden Boeddha te rijden. Die had ik vanmorgen al willen bekijken, dus toe maar. Hij zet me af bij een gouden boeddhabeeld (wat later een heel andere Boeddha blijkt te zijn dan die, waar ik eigenlijk naar op zoek was). Terwijl ik daar wat rondloop, word ik aangesproken door net zo’n keurige, goed Engels sprekende Thaise heer als vanochtend. Nu ben ik op m’n hoede. Hij vertelt mij dat hij leraar Engels is, die op zondag door het " gouvernment" hier als " official" wordt ingezet om toeristen van informatie te voorzien over deze tempel. Ik zie meteen dat hij geen "badge" draagt als zogenaamde official, dat doen ze hier allemaal. De informatie die hij me weet te geven, gaat niet verder dan de hoogte en het materiaal van het boeddhabeeld, iets wat ik in elke gids kan vinden. Verder praat hij alleen over zichzelf en wil van mij van alles aan de weet komen. Ik schud hem af. Als ik nog een foto van de voeten van het beeld maak, staat ie alweer naast me. Weer moet ik me losrukken en ik ga naar mijn tuk-tuk. De chauffeur: " We gaan nu nog even naar een jam-factory (juwelen)". " No, no. I don’t want to go to any factory, I want to go to my hotel!" Nog een keer en nog een keer en nog een keer en ik begin steeds bozer te worden: laat me verdorie zelf bepalen, wat ik ga doen!!! Terwijl ik bij de tempel was, had de chauffeur zitten kletsen met pakweg 5 gelijksoortige typetjes. Deze volgen onze discussie aandachtig en kijken mij steeds donkerder aan. Dan lijkt de chauffeur het op te geven en rijdt driftig weg om na zo’n 50m weer te stoppen. Hij draait zich om en legt uit: " If I bring you there, I get a billet for my petrol. You don’t have to buy, only look." Ik bezwijk, Hanneke heeft me te veel verteld over de schrijnende armoede. Als ik ook maar een beetje kan helpen door alleen even ergens te stoppen, dan moet ik dat maar doen! Dus rijden we naar de factory, waar ik probeer alleen even rond te kijken, wat natuurlijk niet lukt; je wordt meteen helemaal ingepalmd en liefst totaal uitgekleed en opgevroten! Ik koop niets! Maar dat is nou net natuurlijk niet de bedoeling van de chauffeur: als ik iets zou kopen, krijgt hij daar een flinke commissie voor. Die baalt dus enorm, heeft geen zin meer in mij en roept gewoon een langsrijdende tuk-tuk aan, die mij maar naar mijn hotel moet brengen: " Is OK, is OK, is friend of mine. You pay him, is OK." Deze chauffeur rijdt als een beest, het lijkt of ik afgestraft moet worden. Eerst ben ik bang, daarna geef ik me maar over, zoals Hanneke in de bus. Hij zet me niet eens bij mijn hotel af, maar dat kan mij niets meer schelen; ik ben blij dat ik levend uit kan stappen! Hanneke ligt nog in bed. " Zo, jij hebt het lang uitgehouden! Hoe heb je het gehad?" " Goeoeoed ……… ik ben volgens mij behoorlijk genaaid!!" en ik barst in een flinke huilbui uit, die ook zo weer over is. Hanneke vraagt zich af of ze mij beter had moeten voorbereiden, maar het is nog maar de vraag, of het dan niet ook gebeurd zou zijn. Ervaring is uiteindelijk de beste leermeester!
